SF25 – 9 november in categorie Logboek — 09/11/2009 22:01

DSC0861610:00 Opstaan op een grens parkeerplaats nabij Venlo. De dag is grijs afgeplamuurd en het ziet er niet naar uit dat dit vandaag nog gaat veranderen.

10:30 Ontbijten met uitsmijter en koffie in truckerscafé. Bram heeft nog nooit zoveel eieren gegeten als deze maand. Melle zegt dat hij altijd zoveel eieren eet. De radiozender 100 procent NL staat weer eens aan. Met gebogen hoofd laten we de zoutloze liedjes als dorre bladeren op ons neerdalen. Geen ideale plek om te werken, maar het is de vraag of er zoiets bestaat als een ideale plek. (lees verder…)

Rotonde in categorie inzichten en observaties — 14:02

DSC08153De blauwe avondzon strooit haar laatste licht over de vlakte voor ons.
Pikzwarte wolken hangen als logge theatergordijnen in de lucht, klaar om weg te trekken en open te gaan voor de show van de nacht. Voorzichtig, als het opengaan van vele nachtbloemen, springen de lantarenpalen aan. Ze schijnen op niets, op het asfalt waar niemand rijdt. Overal om ons heen staan windmolens van honderd meter hoog, vliegtuigen op stokjes die voortdurend onderweg zijn, maar toch niet vooruitkomen. De Blauwe Boggel staat naast een hek waarachter de vleugels van nog te bouwen windmolens klaarliggen. De maat is onvoorstelbaar, onvoorstelbaar als ze met z’n drieën in een cirkelbeweging achter elkaar aanjagen.Toch gebeurd het overal om ons heen. We zijn over een nooit aangelegde snelweg aanbeland in een haven die nooit is gebruikt waarvoor ze is gemaakt. De vlakte voor ons had, net zoals de maasvlakte, vol moeten staan met zeecontainers. Inplaats daarvan zijn er windmolens geplant. We kijken door het windscherm van de Boggel naar buiten, naar de energie akker voor ons. Tussen de reuzen van windmolens valt ons oog op een priegelig groepje lantarenpalen die rondom een rotonde bij elkaar staan. Hierdoor is er een intieme lichtkamer ontstaan die een eigenaardige aantrekkingskracht op mij uitoefent. We stappen uit de Boggel en terwijl Melle de taak op zich neemt om de abstracte afmetingen van de aërodynamische windmolenvleugels in zijn lens te vangen, loop ik in de richting van de rotonde. De witte lijn op het grijze asfalt verdikt zich tot een dikke kaars die aansluiting zoekt bij de ovaalvormige vluchtheuvel. Aan het begin, het smalle deel van de heuvel, staat een dik geelkleurig paaltje waarop een blauw rond bord is gemonteerd met een witte pijl. Doe maar rustig, zegt die pijl, als je rechts blijft rijden, kan er niks gebeuren, Aan de andere kant van de vluchtheuvel, de brede kant, staat nog een bord. Deze is veel spitser en staat op een langere dunne paal. Pas op, zegt het roodomrande driehoekige bord. Maar als ik om me heen kijk zie ik niks dat op gevaar duidt. Er beweegt hier niks. Toch is er een vreemd zwiepend geluid. Hoog boven mij doet de windmolen de draaibeweging van de rotonde na. Ik kijk omhoog en wordt overvallen door een gevoel van angst en ontzag. De techniek heeft iets subliems. Iedere keer als de messcherpe punt van een vliegtuigwiek naar mij wijst, wil ik intuïtief wegduiken. Pas op, zegt het bord naast mij op de vluchtheuvel. Maar hoog boven het aardse geneuzel van bordjes en verkeersregels verheven, jaagt de molen onverstoord haar gewelddadige wieken door de lucht. Steeds meer bekruipt mij het gevoel dat de windmolen en de rotonde bij elkaar horen. De oneindige cirkelbeweging van de windmolen spiegelt en bevestigt voortdurend de gestolde ronde vorm op de grond. Zelfs de wegen die als draden aan de draaischijf vastzitten maken de beweging mee. Tegen de klok in. Zodra het draaien van de wieken ophoudt weet ik zeker dat het onkruid langzaam de overhand zal krijgen, dat de vluchtheuvels en de borden die daar opstaan zullen verbrokkelen en het blauwe ANWB bord dat precies in het midden staat, zal omvallen. Zonder de windmolens en de nog te bouwen energiecentrales is de Eemshaven verloren.
Dan is daar ineens de Blauwe Boggel die de draaibeweging voordoet. Ik stap in en we schieten uit de baan van de lichtgevende rotonde de nacht in.

Oudere berichten »