Snelwegparanoia in categorie inzichten en observaties — 04/11/2009 23:14

Het snelweg bestaan is in veel opzichten comfortabel gebleken. We slapen goed, Bram in de Bogl, Melle in het vooronder van de Passat. Melle past precies in de laadruimte als hij diagonaal ligt met het hoofd tegen de voorstoel en zijn tenen tegen de achterklep.

De angst voor overvallen en rondsluipende Oostblokkers op parkeerplaatsen was na de eerste nacht al geweken. De muren van de snelwegen voelen gek genoeg veiliger aan dan de straten in de oude stad. Er kunnen hier geen dronken jongeren of zwervers komen. Op de snelweg komen alleen automobilisten en die blijven binnen het domein van de automobiel. De Bogl voelt als een harnas dat ons onzichtbaar maakt voor de buitenwereld en ons beschermt tegen de eerste klappen van mogelijke belagers.

De dagen zijn lang en inspannend met interviews, omgevingsverkenningen, foto’s maken, teksten schrijven. Als het wegrestaurant haar deuren sluit en we uit onze tijdelijke huiskamer worden gezet mogen we naar bed. Eenmaal in de slaapzak gekropen slapen we direct in. Het aanslaan van koelingsinstallaties, vrachtwagens die vertrekken, getoeter en geschreeuw, slapen we dwars doorheen. In die zin zijn we ingeburgerd en voelen we ons thuis in de Bogl.

Wat veel zwaarder valt is de gejaagdheid van de omgeving. Vandaag spraken wij met een wegcontroleur die voordat hij deze baan kreeg 20 jaar bij de natte kant van RWS had gewerkt. Het grote verschil was volgens hem niet het werk zelf maar de gespannenheid van de snelweg omgeving. Hij legde ons uit:” Het tempo op het water is traag. Die eigenschappen vloeien over in het temperament van de schippers. Op de snelweg is alles gejaagd, dat maakt het werk veel gestrester.”

DSC07500

Nu wij proberen te wonen op de snelweg lopen we tegen de onzichtbare grenzen op van het snelwegsysteem. Het snelwegsysteem heeft één doel en dat is de soepele doorstroming van auto’s door het netwerk. De stroming zet zich voort in de wegrestaurants en winkelketens langs de weg. Ook hier zijn er parcours aangelegd omzoomd met winkelpaden, kassa’s en zelfbedieningscounters als geleiderrails om de mensen drommen te sturen. Net als op de snelweg is de doorstroming heilig. Wie het waagt om aan de kassa stennis te maken over de prijs van een product om daarmee een file te veroorzaken wordt in ieders gedachten met mitrailleur vuur in de rug geschoten.

DSC07688

De gaarkeukens langs de snelweg hebben op de doorstroom hun keukens ingericht. De wegrestaurants pompen in een loom tempo het eten op terwijl het personeel de klanten voorbereid. Zitten, menukaart, alvast wat drinken, bestellen, eten, had het gesmaakt, zo niet jammer dan, bedankt en tot ziens, volgende! Pas als we blijven zitten en onze laptops openklappen terwijl de andere gasten al lang en breed weer in de file zijn aangesloten, beginnen de personeelsleden met elkaar te smoesen. Wat zijn die aan het doen? Niemand vraagt echter wat. Op de man af vragen stellen is gevaarlijk voor de franchise fascade. Het doorbreken van de anonimiteit geeft de verdachten een wapen in handen om terug te slaan met argumenten of erger.

De rust om een kamp op te slaan op een parkeerplaats of braakliggend terrein is er dus niet. We worden in de gaten gehouden, althans zo voelt het. De omgeving, de blikken van omkijkende automobilisten, de camera’s op palen, het gesmoes van wegpersoneel herinneren ons daar constant aan.

Geen commentaar »

Nog geen commentaar.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Geef commentaar

You must be logged in to post a comment.