Buffels op het asfalt in categorie inzichten en observaties — 19/10/2009 23:20

deMeernacht1

Wij arriveren in de avond op de parkeervlaktes van de Meer die baadden in het oranje nitraatlicht. Deze voormalige grenspost is een logistiek landschap van asfalt, morsige gebouwen en opvallend veel scheef staande lantarenpalen. De lantarens staan er als omgewaaide bomen, half uit de grond geduwd met een wortel van beton en asfalt. Dit is de wereld waar je constant op je hoede moet zijn voor de blinde hoeken van de vrachtvervoerders die s’avonds als kuddes buffels grommend bij elkaar kruipen op de parkeerplassen van transportcentrum de Meer.deMeernacht3

De Meer is gelegen op de grens van Nederland met Belgie. Het is een auto-oase in de weilanden en stamt uit het tijdperk van voor de Europese eenwording. De grenspost is uitgegroeid tot een transportparadijs waar de oude Douane kantoren hebben plaatsgemaakt voor logistiek bedrijven, truck-supermarkten, tankstations, overslag fabrieken en duizenden vierkante meters aan asfalt voor de transportkuddes.

deMeernacht2

We rijden rond over de vlaktes waar niemand is te zien. Alleen de lichtstrepen tussen de gordijnen van de vrachtwagens bewijzen dat ze bewoond zijn. We stoppen bij een wegrestaurant waar de TL-verlichting nog brandt. Bij binnenkomst blijkt het een truckerstop te zijn met een truckersupermarkt, badkamerverhuur en een restaurant met de ons inmiddels bekende truckerkeuken. We loeren naar de gelambriseerde wanden op zoek naar stekkerdozen voor onze apparaten. Dit is een constante bron van zorg geworden. De camera’s, telefoons, Tom Toms en laptops vallen constant uit en zijn ons enige contact met de buitenwereld. Waar de technologie ons zou moeten bevrijden van plaats, dwingen de apparaten ons tot uren lange voedertijd naast een stroompunt.

JoostRest6

Eenmaal geïnstalleerd eten wij als een familie onze maaltijd. Wij met rode wangen van de warmte in het naar gaarkeuken ruikende restaurant, onze apparaten met rode lampjes en tevreden piepjes. Omdat het zondagavond is zijn er weinig truckers. Zondag is een drukke dag met buurtbewoners. Die komen hier graag, zegt Jan onze serveerder. Hier kunnen kinderen ravotten en kun je lekker jezelf zijn.

JoostRest3

Ed werkt al dik 23 jaar in het restaurant. Hij heeft alles al gezien. Alles komt hier voorbij, Fransen, Spanjaarden, Marokkanen, Nederlanders, Italianen en Engelsen, eigenlijk heel Europa. Wel is er iets veranderd sinds de invoering van de Targo kaart. Ineens hebben chauffeurs haast gekregen. Er is geen tijd meer voor een praatje en een sigaretje. Door het Targo systeem worden de chauffeurs in een strak tijdschema gedrukt en dat betekent dat ze drie kwartier pauze hebben voor een maaltijd en om zich te wassen. Dit heeft de sfeer geen goed gedaan, volgens Ed. Het rookverbod zorgt dat s’avonds dat chauffeurs snel terug gaan naar de wagen omdat buiten staan geen pretje is in dit weer.

De regels die chauffeur moet beschermen tegen overbelasting van de werkdruk heeft haast gecreëerd. Haast om op tijd te zijn voor de pauze en het halen van de eindbestemming binnen de gestelde tijd.

JoostRest1

Toch wil Ed voor geen goud in een normaal restaurant werken. Dit is zijn thuis en zijn specialiteit is zijn gasten een thuis te geven ter lengte van een maaltijd of douche. Vandaag werkt hij hier in Belgie, morgen in de Nederlandse vestiging. De transportwereld kent geen landgrenzen.

Geen commentaar »

Nog geen commentaar.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Geef commentaar

You must be logged in to post a comment.