Duizenden kilometers gang in categorie inzichten en observaties — 23/10/2009 15:07

We hadden de raket al een paar keer zien staan naast de snelweg, een eenzame vinger die hemelwaarts wijst. Pas op Google Earth zagen we dat er ook een enorme parkeerplaats naast was gebouwd. Dit wees er op dat de toren een nieuwe bestemming had gekregen. De ingang van het terrein ligt bij knooppunt Hooipolder, precies in de afslag 34 Raamsdonkveer van de A59.

BAS, lazen we op het bord bij de ingang, Business Art Solutions. ‘Wij verzorgen de complete kunstcollectie van bedrijven’, zegt de receptioniste. ‘We sturen een art consultant naar de klant en die kan vervolgens zijn wensen kenbaar maken.’

Naast de receptie hangt een schilderij met wilde kleuren, die wel enigszins aan Corneille doet denken. Ertegenover, tegen de wand, staat een bronskleurige borstbeeld met een ketting aan het hoofd. Nieuwsgierig wat zich in de andere ruimtes bevindt vragen we om een rondleiding. De receptioniste haalt de manager. Zij vertelt ons het verhaal van BAS. ‘We hebben werk van 650 kunstenaars in bezit of beheer waarvan slechts tien procent in de opslag staat.’ De kelder blijkt vol te staan met zeefdrukken. ‘ Hier staat voor ieder wat wils. Als de klant zegt: ‘neem maar iets mee met rozen dat vindt mijn secretaresse leuk’, dan kan dat, maar er zijn ook klanten die specifiek werk zoeken dat goed past bij de kleur van de gordijnen.’ Volgens Monique gebeurd het zelden dat de klant zelf in kelder komt om werk uit te zoeken: ‘meestal maken wij al een kleine voorselectie op basis van het voorgesprek.’ De kunstwerken die BAS koopt of in consignatie heeft moeten voldoen aan een aantal eisen.’ Om er maar ééntje te noemen: ze moeten wel tegen een stootje kunnen.’

In de gang op de terugweg zien we een Korset dat van glazen knikkers is gemaakt. Op sommige plekken heeft de siliconen kit losgelaten en ontbreken er delen van het korset. Op de begane grond, in een ruimte voor de receptie is een expositie voor een klant ingericht, die nog niet helemaal zeker weet of hij het kleurrijke olieverfschilderij wil hebben waar hij al een tijdje naar zit te kijken met een collega. Hij laat hem toch inpakken om het een paar weken voor proef boven zijn bureau te hangen.

Van de rest van de toren worden alleen de eerste twee verdiepingen gebruikt. Dat is ook wel logisch volgens monique, ‘Helemaal bovenin zitten nog wat antenne boeren, zoals wij ze noemen.’ Het blijkt om de apparatuur van een mobiele telefoon provider te gaan. Ik vraag of het mogelijk is om helemaal naar de top te klimmen. Monique geeft me de sleutel, ‘ ik vind het best dat je gaat kijken, maar ik ga niet met je mee.’
Als ik op kleine wankele laddertjes richting de voormalige watertank in het topje klim, begrijp ik waarom ze niet mee wilde. Het is er bedompt, donker en de wanden zien zwart van de half strevende vliegen. Toch is het uitzicht adembenemend. Ik zie de A59 met haar vertakkingen en viaducten tussen de plukjes herfstgroen door kronkelen. Een voortdurende stroom van grote en kleine brokstukken trekt aan mij voorbij. De Nederlandse transportsector behoort tot de grootste van Europa, heeft een chauffeur mij onlangs vertelt. Ik zie bedrijventerreinen als magen en organen aan de snelweg liggen. Vanaf hier worden hun voedingstoffen over de rest van Europa verspreid, Brommende voedsters met hun kleurige dekzijlen rijden af en aan om lading te halen en te brengen. Ik zie bedrijfsdozen en denk aan de duizenden kilometers gang die zich daarbinnen van kantoorkamer naar kantoorkamer slingeren. Gangen waar ‘iets’ mee moet. Dat ‘iets’ is precies waar BAS een oplossing voor biedt. Kunst als tegengif voor het systeemplafond.

Geen commentaar »

Nog geen commentaar.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Geef commentaar

You must be logged in to post a comment.